Café De Koekoek
... ook wel het wolhuisje genoemd
Op de hoek van de Stationsweg en de Rozendaelseweg stond café De Koekoek van Johannes Hoppen. Hij was van beroep timmerman en tapper. In 1876 was hij te Heino getrouwd met Johanna Euselina Oortwijn. Ze kregen elf kinderen. Na zijn overlijden in 1908 zette de Wed. J. Hoppen het cafébedrijf voort, terwijl ze ook woonruimte verhuurde aan kostgangers. Zij overleed in 1925 te Heino op 78-jarige leeftijd.
Een paar jaar daarvoor was de jongste zoon Johannes Hubertus getrouwd met Anna Maria Geerts. Zij waren bij zijn moeder gaan inwonen. Maar omdat zowel Johannes als Anna afkomstig was uit een horecagezin, trok het cafébedrijf hen niet erg. Zij besloten café De Koekoek te sluiten, maar bleven wel in hetzelfde huis wonen.
Zoon Antonius Fransicus was inmiddels gaan wonen in een huis dat hij achter dat van zijn ouders had gebouwd op Stationsweg 10.
In de crisisjaren werden de financiële omstandigheden moeilijker. Johannes Hoppen was evenals zijn vader timmerman van beroep. Om meer inkomen te verwerven besloot zijn vrouw een ‘machinale brei-inrichting’ aan te schaffen en te gaan breien voor anderen. Klanten konden bij haar ook wol kopen. Zo kreeg het vroegere café De Koekoek in de volksmond de naam het wolhuisje.
Rond 1968 verhuisde het echtpaar Hoppen naar het bejaardencentrum De Vloedgraven. Hun zoon Henk, die inmiddels getrouwd was en in het huis woonde dat zijn oom achter het wolhuisje had gebouwd, onderhield het huis van zijn ouders. Ook verhuurde hij het aan pensiongasten. Maar die gedeeltelijke leegstand van het huis liet zijn sporen na en nu kreeg het in de volksmond de naam het mottenhuisje.
In 1972 nam een groep jonge Heino’ers het initiatief om een jeugdsoos op te richten ‘waar iedereen welkom is en er geen onderscheid wordt gemaakt in geloof’. Ze mochten in eerste instantie gebruik maken van een noodleslokaal op het schoolplein van de Mariaschool aan de Dolderstraat. Toen ze deze keet moesten verlaten, bood Henk Hoppen hen het wolhuisje aan. Jeugdsoos Flurk betrok het wolhuisje op 5 januari 1974.
Het was helaas maar van korte duur, want nog datzelfde jaar werd een groot bord op het pand bevestigd door makelaarskantoor Hannink en Slotman. Daarop wordt het huis met de vrijkomende bouwkavels te koop aangeboden, met als resultaat dat op die plek drie villa's zijn verrezen.
Colofon
Het sigarenzakje (5), een reeks artikelen over de sigarenzakjes die in Heino door de cafés werden gebruikt bij de verkoop van sigaren, Jennie Pruim-Reinders, kwartaalblad Omheino maart 2014 van Verneiging voor Heemkunde 'Omheining'
Overige bronnen binnen 'Omheining'
