Bie café Blom hadden ze vrogger een hele mooie brik. Doar gungen ze met
noar ’t station um reizigers (d.w.z. vertegenwoordigers) op te haelen, die dan
meestal bie Blom bleven sloapen en van doar uut op de fietse de klanten
ofgungen.
De 'taxichauffeur' was ome Jan. Buten de ritties noa ’t station mos e ok wel
es wieder weg, zoas noar Roalte of Wieje. Det was ommoal wärk veur hem.
Hee praoten altied Hollands en det was een veurnaem ding, want lang niet
iederiene kon Hollands proaten. Ome Jan mos ok een poossie een dominee
ophaelen uut Roalte, die zundags in Heino kwaamp um te prèken. Tegen det
de kärke weer uutgung, stund ome Jan kloar um de dominee terugge te brengen.
Hee bleef altied op de bok zitten. De dominee mos zichzelf mär redden en zelf
de deure van de brik lösdoen. As e dan in-estapt was, zèê-de: “Rijden maar!”
En doar gung ’ t hen.
Zo kon ’t een keer gebeuren, det ome Jan weer stund te wachten. Hee keek niet
op of umme. Iene van de kärkgangers had det al een paer moal bekekken en
hee dach: noe zal ’t gebeuren! Hee leup naor de brik, deud de deure lös en reup:
“Rijden maar!” En doar gung ome Jan met een lööge brik op Roalte an...
De dominee was een geduldig man, hee wachen rustig töt de brik weer terugge
was um hem met te nemmen. Ome Jan foeteren een bettie veur zich hen, mär
tis em niet weer overkommen.
Colofon
Archief Omheining
