Verkeerde afslag
Wim Blom, Richard Olde Bijvank en Richard Woolderink volgden in de jaren 1970 de mavo op Maria Mediatrix, een jongensinternaat in Azelo bij Borne. Onderstaand verhaal is van Richard Woolderink.
Bakker Blom, de vader van Wim, reed mee in een poule van en naar internaat Maria Mediatrix in Azelo. Op zondagavond werd ik gedropt bij de Bagatelle. Want Richard Olde Bijvank was net als Wim Blom en ondergetekende inwoner van dat internaat en volgden les aan de Mavo Azelo.
Blom pikte ons op weg naar Azelo op bij de Bagatelle. Twee van ons zaten achterin de VW-bestelbus. Op eierkisten. De rest van de ruimte stond vol met stellingen waarin allerlei kruidenierswaren. We konden onderweg niet goed zien waar we reden bij gebrek aan ramen.
De rit die we denk ik nooit vergeten was die keer dat er dichte mist was. Het ging allemaal heel langzaam uit voorzichtigheid. Als er een vrachtauto voor ons had gereden zag je die pas het laatste moment met een meter of twee, drie afstand. Door het langzame rijden had je ook niks aan de ervaring op eerdere ritten. Als je dacht dat er rechts een afslag was, was de inschatting gewoon fout.
Ergens in de bosrijke omgeving van Almelo dacht Blom senior toch echt een afslag te zien die hij kende. Al snel bleek dat het een foute gedachte te zijn. De VW-bus begon te hobbelen en te schudden. De pakjes uit de stellingen bleven nog maar net op hun plek. Het zicht vóór de auto was een meter, mogelijk nog minder. Al snel was duidelijk dat we een probleem hadden. Waar waren we? Welke kant moesten we op?
Na onderling overleg bleek slechts één oplossing de juiste. Wij uitstappen en naast de VW-bus lopen. Ramen open voor de communicatie met de bestuurder. Met veel martelen en doen lukte het de bus te keren en terug te zetten in ons spoor dat we hadden achtergelaten. De verharde weg vonden we terug. En opnieuw in slakkengang probeerden we Azelo te bereiken. Het lukte. Maar we haalden de uiterste tijd van 20.00 uur niet. Daarin waren we niet de enigen. De een na de ander arriveerde ruim over de tijd. Het gemopper was niet van de lucht.
Wij waren goed aangekomen en konden op onze kamers na een beetje drinken de koffer in. Degenen die ons die avond hadden gebracht moesten echter in dezelfde mist ook weer terug. Geen fijn vooruitzicht. Gelukkig vernamen we daarna dat er niemand van de ouders die gereden hadden die avond brokken had gemaakt. Tja die ene keer dat we na 20.00 uur arriveerden, tegen de regels van het internaat in, vonden we uiteraard prachtig.
