Wecken
Wecken en inmaken is eigenlijk een beetje magie in de keuken: je stopt de zomer in een pot en opent die midden in de winter.
De kok Nicolas Appert ontdekte al in de tijd van Napoleon dat voedsel langer goed blijft als je het verhit in een afgesloten pot of fles. In Duitsland werd dit idee rond 1900 verder ontwikkeld door Johann Carl Weck. Hij introduceerde een systeem van glazen potten, een rubberen ring en metalen klemmen. Door het voedsel in deze afgesloten flessen in ketels te verhitten, bleef het maandenlang houdbaar. Dit systeem werd zo populair dat ‘wecken’ een werkwoord werd. Het merk WECK bestaat vandaag nog steeds.
In de 20e eeuw werd wecken heel normaal. Tijdens oorlogen was het noodzaak omdat het voedsel schaars was, en daarna werd het een huishoudelijke routine. Tegenwoordig wecken sommige mensen uit hobby, vanwege de duurzaamheid en de smaak.
In de kelder van Omheining staan diverse attributen die werden gebruikt tijdens het wecken. Ook is er nog een groot aantal weckflessen met inhoud: groente, fruit, zelfs vlees. Als je die nu open zou maken, kun je het vermoedelijk nog steeds eten. Maar of het lekker is...?
Wecken is simpel
- Snijd en bereid je ingrediënten
- Stop ze in schone (!) glazen potten
- Voeg suiker, zout of azijn toe (voor conservering)
- Sluit af en verhit
- Laat afkoelen → vacuüm
Annie vertelt...
"Mijn moeder weckte vaak en dat was altijd een heel gedoe. Het moest allemaal heel schoon gebeuren, dus ik mocht als kind nooit meehelpen. En als zijzelf ongesteld was, kon het ook niet.
Eerst kookte ze de potten, de deksels en de dikke rubberringen uit in soda. Dan gingen de boontjes erin en maakte ze met een schone doek heel secuur de rand schoon. De rubbering mocht ze eigenlijk niet aanraken als ze hem erop legde. De deksel ging erop en daarna de klem. En dan elke dag controleren of er toch per ongeluk een pot open was gegaan.
De potten waren door het koken in de ketel vacuüm geworden. Ze maakte ze open met een haarspeld, die trok ze zo uit haar haar. Ze duwde hem tussen het deksel en de rubberring en wipte het deksel omhoog. Pfffjoe, hoorde je dan. Later hadden ze van die rubberingen met een lipje eraan. Die kon je lostrekken.
Ikzelf heb één keer geprobeerd tien potten te wecken. Telkens als ik ging kijken, was er weer een open... en ik dacht nog wel dat ik zo schoon had gewerkt..."
Colofon
Met dank aan Annie voor haar verhaal.
