Het Munnikenhuis
Het Munnikenhuis speelt een belangrijke rol in de historie van Heino. De kern van het dorp Heino is hier ontstaan, bij de Nicolaaskerk.
Het ‘Monnickhuis’ viel onder het Zwartewaterklooster te Hasselt en maakte het deel uit van de bezittingen van het klooster. De monniken van het klooster woonden op boerderij Ter Heijne (nu Munnikenhuis), die al in 1236 stond op deze plek. Ze boerden er tot 1426, zorgden voor de erediensten in de Nicolaaskerk en inden belastingen en pacht. In hun levensonderhoud konden ze voorzien dankzij de boerderij.
Door de eeuwen heen werden akkerbouwkampen en weidegronden toegevoegd en weer afgesplitst en volgden de bewoners elkaar op. In 1832 was het een zeer grote boerderij geworden: een luxe hoofdgebouw met daarachter een boerenwoning en stallen en veel bouw-, wei- en hooiland, een boomgaard en een tuin.
In 1867 werd de boerderij publiekelijk verkocht. Het westelijke deel van de akkerbouwkamp met de boerderij werd verkocht aan dr Daniël Peel, heel- en vroedmeester (arts). Hij liet het huis in 1867 'vertimmeren' en in 1900 liet hij op dezelfde plek een compleet nieuw huis bouwen, het huidige Munnikenhuis.
Na overlijden van dr Peel in 1910 kwamen in 1912 mw A.J.M. Pastoors en haar zus hier wonen. Annette Passtoors was de eerste vrouwelijke wethouder in Nederland (1927-1934).
In 1934 kwam M.J.D. de Visser in het Munnikenhuis. Hij was bloemenkweker. Na zijn overlijden nam schoonzoon Alphons Spitzen de kwekerij over. Die bouwde naast de woning een kas met winkelfunctie. Een deel van zijn rozen kweekte hij op de oude akkerbouwkamp, daar waar nu woonwijk de Kampen is.
In latere jaren werd de winkel-/kasfunctie gescheiden van het Munnikenhuis. Er kwamen veel andere winkeliers in, waaronder natuurlijk veel bloemisterijen vanwege de kas die daarachter stond.
