Kinderopvang

©:

In de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw was kinderopvang vooral een vorm van liefdadigheid in de grote steden. Vaak werd het georganiseerd door vermogende burgers of de kerken. Ze werden bewaarscholen genoemd en waren bedoeld voor kinderen van arme arbeidersgezinnen, zodat ouders konden werken.

Kort na WOII werd kinderopvang nog gezien als een noodzakelijk kwaad. Een kind hoorde thuis te zijn, bij de moeder. In de tijd van het feminisme veranderde dit. Meer vrouwen gingen werken en er kwamen crèches en peuterspeelzalen. De nadruk kwam meer te liggen op opvoeding en ontwikkeling, als voorloper van de kleuterschool.

In de dorpen bleef de situatie nog lang bij het oude. Maar in de jaren 1990 kwamen er steeds meer tweeverdieners en groeide de vraag naar opvang. De overheid steunde die, omdat werkende ouders bijdragen aan de economie.

In 2005 werd de Wet Kinderopvang aangenomen. Die regelde de kwaliteitseisen, het toezicht en de kostenverdeling. Vanaf die tijd is kinderopvang steeds verder geprofessionaliseerd.

In Heino werd het eerste initiatief voor een crèche genomen door Bertha ten Klooster en Marry Zieleman (in bijgaand persbericht 'Tieleman' genoemd). Zij begonnen al in 1973 aan de Dolderstraat 9 de eerste officiële crèche waar 12 kinderen terechtkonden.